منظومه چهارده معصوم

مثنوی چهارده معصوم . 1

سرودۀ: حمید احمدی جلفایی (خاک)

 

در ستایش کردگار و بیان شمّه ای از فضایل و کرامات چهارده معصوم [ع]

به نــــام خــــداوند عـــشق بریـــن                            کـــه بر عشــــق نــــابش هـــزار آفــرین

خداوند رحمان و عزّت پناه                                          کـــه نَـــبوَد به جز ذات پاکـــش اِلاه

خـــدایی که می یابـــدش عمـق جـــان                      نگـــنجد ولیــــکن به هفت آســـمان
کـریم است و بخــشنده و مهـــربان                            نــدا   داده بر جمـــله خلـــقش: بخـــــوان (1)
هــــمو هر چـه داریم از لطف اوســت                         همـه قُــــوّت خَلـــق، از کتـــف اوســت
جــــهان، پــرتـــوی از فَــرِ نــور او                                بـه شمـــسِ وجـــودش هـــمه کور او (2)

خــدایی که ایـن « خـاک » را بــــرگزید                       و زِان روح عِـــلوی برایـش دمـــید
« خَــــلَقتُ لِأَجـــــلي » (3) نمودَش نشان                 مـــــباهات فـــرمود بـــر عـــرشیان
بگـــفتا کـــه ایــن خـــاکـــیِ راز دار                           عـــــبادت کــــند از سَـــــر اخـــــتیار
چه داند مَــلَک، گوهر عشـــق چیــــست؟                 عــبادت به جَـــبر و جِــبِل (4)، عشـق نیست