درسنامۀ شناخت روشمند جوامع حدیثی .1

سلسله مباحث ارائه شده در مرکز تخصصی حدیث حوزۀ علمیّۀ قم، برای طلاب سطح 3

(در نیم ترم اوّل از سال 1394 ش)

 

استاد: حمید احمدی جلفایی

 

(درس اول)

 

پیشگفتار

«حدیث» در طول تاریخ اسلام، همواره یکی از عناصر مهم در راستای مطالعات اسلامی، در زمینه‏های مختلف، اعمّ از: فقه و احکام شرعی، عقاید و کلام، تاریخ و سیره، اخلاق، تفسیر، حکمت و مانند آن، بوده است. به ویژه آن‏که همۀ فرقه‏ های اسلامی، جز برخی قرآنیانِ محض یا مخالفان مطلق حجیّت اخبار و احادیث ـ که شاید، مصداق خارجی قابل توجّهی نداشته باشند ـ «حدیث» را از گونه‏ های مهم «سنّت» در عرصة استنباط احکام شرعی، تلقّی می‏ کنند.
تفاوت مذاهب اسلامی، تنها در مصادیق حدیث یا سنّت معتبر است که ریشه در مباحث کلامی و اعتقادی دارد؛ این‏که مشهور شیعیان، علاوه بر احادیث معتبر رسول اکرم (ص)، احادیث معتبر اهل بیت معصوم آن حضرت - از وصی بر حقّش امام علی (ع) گرفته تا غائب منتظر – را حجّت می‏ دانند؛ امّا مشهور اهل سنّت، احادیث رسول اکرم (ص) و صحابة آن حضرت را، یا بسیاری از آنان علاوه بر آن، احادیث تابعان را نیز حجّت می‏ شمارند.
لذا در یک نگاه مشترک، «حدیث» را چنین تعریف کرده‏ اند:
«حدیث» گزارشی است که حکایت از سخن، کردار و تقریر پیشوایان دین دارد. [نک: الرعایة، ص 50؛ القوانین، ص 409، علوم الحدیث و مصطلحه (صبحی صالح)، ص 141].
«سنّت» نیز که در لغت به معنای سیره و روش است [لسان العرب 13/226]، در اصطلاح دینی، گاه به معنای مترادف با حدیث، گاه فقط به معنای کردار و تقریر پیشوایان دین در مقابل حدیث به معنای گفتار آنان، گاه به معنای مقابل فریضه، و گاه در مقابل بدعت، به کار رفته است [نک: المختصر الوجیز (خطیب)، بخش مقدّمه؛ المعتبر (حلّی)، ص 28؛ اصول الفقه الإسلامی، 2/450؛ مقیاس الهدایه 1/69؛ إرشاد الفحول، ص 31].

مأخذ شناسی نقد علمی (1)

1. منابع نقد علمی در موضوع غُلُو

به کوشش : حمید احمدی جلفایی

«غُلُوّ» در لغت عربی بر وزن «فُعُول» از مادّة «غَلَوَ» به معنای ارتفاع (بالا رفتن و زیاد شدن) و گذشتن از حدّ و اندازه و شدّت یافتن [نک: معجم مقائیس اللغة، الصحاح، لسان العرب، مادّة «غلو»]؛ و در اصطلاح عمومی، به زیاده  روی شدید و بسیار در هر امری، به ویژه در عقیده و عمل، اطلاق می شود [نک: علماء و مفکّرون معرفتم، ج 1، ص 125].
امّا در اصطلاح دینی، تعریف های متعدّدی از «غلو» صورت گرفته که عمدة آن ها در این اصل، با هم مشترکند: «زیاده روی در یک امر عقلی یا شرعی، چه در مرحلة باور و چه عمل» [نک: التحریر و التنویر، ج 4، ص 303].
در این زمینه، علاوه بر بحث پیرامون تعریف دقیق تر «غلو» و ماهیّت آن، مذمّت و حرمت آن از منظر تعالیم اسلامی، و مباحثی مقدّماتی مثل آن، دو موضوع «ملاک های غلو از منظر اسلام» و «مصادیق عینی آن» از اهمّیت بیشتری برخوردارند. کتاب های فراوانی در طول تاریخ، چه به صورت کلّی در پیرامون موضوع «غلو» و چه دربارة برخی مصادیق آن، نوشته شده که موارد مهم و قابل دسترس در این زمینه، عبارت اند از:
1.    حکم (بغیر ما انزل...) و أهل الغلو ـ محمّد سرور بن نایف زین العابدین (اهل سنت)، فارسی، دار الأرقم ـ برمینگهام 1409 ق / 1988، چاپ سوم.

ویتامین A

آشنایی با ویتامین ها و راه های کسب آن (1)

 

به کوشش: زهرا فقری  

 

ویتامینها و مواد معدنی برای تقویت سیستم ایمنی بدن ، رشد و توسعۀ سلّولها و ارگانهای بدن، مورد  نیاز است. برخی از مواد غذایی، ویتامین و املاح بیشتری دارند که باید غذا هارا شناخت تا با مصرف آنها ویتامین و املاح مورد نیاز بدن، تامین شود.
پایگاه پژوهشی میثاق،در نظر دارد تا  به تدریج، مخاطبان خود را با همۀ ویتامین ها و راه های کسب آن و نتایج پژوهش های علمی در این راستا، آشنا سازد. از این رو، در، در هر دوره از مطالب، با یکی از ویتامین های معروف و دانستنی های مهمّ در پیرامون آن، آشنا خواهیم شد.
انواع ویتامین های اصلی  
1-    ویتامین آ  (A)
2-    ویتامین ث(C)
3-    ویتامین  دی(D)
4-    ویتامین ای (E)
5-    ویتامین کا (K)
6-    ویتامین اف (F)
7-    ویتامین ب(B)
و هریک از این ویتامین ها، خود گروه های مختلفی دارند، که به موقع، از آن ها سخن خواهیم گفت.